Historia MOW Księży Orionistów

Historia Domu przy ul. Barskiej 4 w Warszawie

Dom, w którym mieści się Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy, ma swoje piękne dzieje. Szczyci się już ponad stuletnią historią i tradycją wychowawczą, choć nie został zbudowany przez orionistów. Powstał z inicjatywy ks. prałata Franciszka Toporskiego, zwanego „ojcem sierot” i zaczął funkcjonować w 1913 r. W tym czasie pod jego dachem znalazły schronienie sieroty oraz najbiedniejsi chłopcy z Warszawy i jej okolic. W 1939 r. dom, zwany już wtedy „Antoninem” (od imienia jego patrona – św. Antoniego z Padwy), został przekazany księżom orionistom, którzy utrzymali profil działalności tego domu, czyli opiekę nad sierotami do 1954 r. Oczywiście, przerwę stanowił okres wojenny, kiedy to mieszkańcy domu podzielili losy wielu przytułków i sierocińców warszawskich. Na temat wojennych przeżyć „Antoniaków” powstało kilka ciekawych opracowań… Po zakończeniu działań wojennych księża orioniści podjęli na nowo pracę wśród opuszczonej młodzieży w „Antoninie”.

Zapleczem materialnym dla „Antonina” był od początku jego funkcjonowania majątek ziemski w Łaźniewie koło Błonia. Tam chłopcy z Barskiej – antoniacy – pracowali: uprawiając ziemię, wypiekając chleb, hodując warzywa i owoce, a także wypoczywając. W 1948 roku dyrektorem domu został ks. Bronisław Dąbrowski FDP (późniejszy arcybiskup, długoletni Sekretarz Konferencji Episkopatu Polski i jeden z bliskich współpracowników księdza Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego). Niestety, praca ta nie trwała długo. Została przerwana 27 sierpnia 1954 r., kiedy to władze komunistyczne zabrały większą część domu, pozostawiając orionistom tylko kaplicę i część mieszkalną. W zabranej bezprawnie części domu powstał Państwowy Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy nr 1 – placówka o charakterze resocjalizacyjnym przeznaczona dla chłopców.

      

Po przemianach społeczno-politycznych w latach 1989-1990, orioniści odzyskali bezprawnie zagarniętą własność. Idąc za wezwaniem swojego Założyciela – ks. Alojzego Orione, kontynuowali działalność dydaktyczno-wychowawczą. Stało się to w roku 1990, kiedy ówczesne władze zgodziły się na oddanie domu wraz z Ośrodkiem Wychowawczym i podopiecznymi. Od tego czasu Ośrodek istnieje i działa jako jedna z nielicznych placówek resocjalizacyjnych w Polsce prowadzonych przez kościół katolicki. Od samego początku w „Domu przy ul. Barskiej” wszelkie wysiłki podejmowane przez księży, braci, siostry zakonne i wychowawców świeckich zmierzały ku temu, by stał się on dla wychowanków ich domem rodzinnym, by panowała w nim atmosfera wzajemnej miłości, szczerości, zaufania, akceptacji i zrozumienia.

 

W roku 2001, za sprawą ówczesnego dyrektora Ośrodka, dokonano generalnego remontu domu.
Od tego czasu, kiedy powstawały fundamenty budynku minęło ponad 100 lat, zaś od dnia, w którym dom ten zaczął funkcjonować jako placówka resocjalizacyjna – Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy – pod banderą księdza Alojzego Orione minęło już ćwierć wieku. Zawsze jednak był on otwarty na ludzką biedę w myśl słów świętego Alojzego Orione: „Czyńcie dobro zawsze, czyńcie dobro wszędzie, zła nigdy i nikomu”.